In de nacht van 5 en 6 oktober is Vinur van ’t Puurveen overleden, 31 jaar oud. Hij was een heel bijzonder paard die we erg zullen missen….
Ik kocht Vinur toen hij 3 was en samen met oa zijn broertje in een begrazingsgebied stond, De Peel. Ik viel meteen voor hem. Gelukkig kon ik van een vriendin geld lenen en stond hij enkele maanden later als stoere hengst bij mijn eerste paard, Feti. Natuurlijk werd hij al snel geruind, maar dat heeft hem nooit gestopt Heel Erg Stoer te zijn.
Ik heb heel veel avonturen met hem beleefd, deze site is te klein om ze allemaal op te schrijven (misschien toch maar eens dat boek schrijven?) maar ik noem er een paar (in willekeurige volgorde)
- Ik ging werken in Duitsland (natuurlijk met IJslanders) waar ik oa gewerkt heb bij een trainingsstal, een stoeterij en een stal waar ze les gaven. Natuurlijk ging hij (en Feti) mee.
- Telgangwedstrijden met hem gereden. Hij was dol op hard gaan (ook in galop) en toen hij er eenmaal achter kwam dat hij in telgang ALTIJD hard mocht (in galop moest nl soms rustig en dat vond ie helemaal niet grappig) was dat vanaf toen zijn favoriete gang. Onze trots is nog steeds dat we 5e werden op de NK, 250 mtr telgang
- Zo ontzettend veel ritten heb ik gemaakt met dit paard, hij was supercool. Ik heb altijd gezegd dat ik met hem dwars door Amsterdam zou kunnen rijden, geen probleem. Zolang hij niet het geluid van water hoorde, dat vond ie wel eng. Maar je kon een kind met hem laten rijden en zeker weten dat ie weer veilig thuis kwam. Ook een ervaren ruiter had lol met hem, omdat ie dan superhard kon gaan, in galop, telgang en tölt. Een keer hebben we een trektochtje gedaan, samen met Brenndur en Mirjam. Hij was echt zo cool en dat was voor de toen nog jonge Brenndur erg fijn.
- Bij onze Trouwdag aanwezig!
Hij was al enkele jaren met pensioen wat hem volgens mij erg beviel toen hij erachter kwam dat dat vooral betekende dat ie heel veel kon eten (naast hard gaan zijn grote hobby) Hij kon toen trouwens nog steeds hard gaan, getuige deze foto uit de lente van 2016, toen hij bijna 30 was.
Dit paard was ruim 28 jaar een deel van mijn leven, het is moeilijk te geloven dat ie er niet meer is. Ik zal zijn vrolijke ogen, zijn heerlijke geslobber met eten, zijn kunstje (been optillen als ik met mijn vingers knipte), zijn betrouwbaarheid, zijn vriendschap met de andere oudjes en dan wedstrijdje wie het eerst in de stal was, ontzettend missen.
Rust zacht, lieve Vinur, mijn vriendje, mijn maatje, ’till we meet again…